febrero 11, 2009

NESTI MUNDIU TRAIDOR – Pepín Quevedo


Poema de Pepín Quevedo (1848 - 1911)
fechu canciu pol grupu Dixebra


NESTI MUNDIU TRAIDOR

Cuandu n'avientu risca l'iviernu
sidre del duernu quiero sorber.
Y fartu d'ella y de boroña
con media moña, mediu cayer.
Y tien que tienes y zapicando
dir triando pa cabu'l llar.
Y a la mio Pepa faer regolvinos
colos güeyinos mediu al cerrar.

Siento la sangre que me retoza
porque ye moza y ehí ta'l son.
¿Será la sidre, la sidre nuevo
la que me preba tan de pistón?
Mientres la sidre yo la bendizco
echo-y un plizcu a la mio né,
y ella faciendo mil patagüeyes
diz colos güeyos lo que yo sé.

Que nesti mundiu traidor
onde'l cuerpu se taraza
con sidre y una rapaza
pásase de lo meyor.

Traime más sidre,quiero castañes
y cuatro argaños pa les asar,
y rellambese col amagüestu
munchu d'impuestu a reblincar.
Y yá cuida la filosera
que me pruyera facer dempués
un taragañu da-y a mio neña
dexando-y seña pa más d´un mes.


Que nesti mundiu traidor
onde'l cuerpu se taraza
con sidre y una rapaza
pásase de lo meyor.

NOTA:
José Fernández-Quevedo y González-Llanos (alias Pepín Quevedo) nace en Ferroñes, concejo de Llanera, hacia 1850 y muere en Oviedo, Asturias, en 1911.

Dixebra es un grupo musical procedente de Asturias, en España. Realizan una música del denominado Rock radical astur aunque mezclado con diversos estilos entre los que destacan el ska o el folk asturiano, utilizando ritmos de todo tipo e incorporando a los instrumentos básicos de un grupo de rock una gran diversidad de instrumentos, principalmente la gaita asturiana, la trompeta, el saxofón y sonidos electrónicos; siempre cantando en asturiano.

enero 22, 2009

Romance del Soldado que no quizo ir a la Guerra



Madre, vengo a despedirme
Hoy para siempre me marcho.
No tardarán en venir
A prenderme los soldados.
¡ Soy desertor, madre mía !
De mi cuartel he escapado.
¡ Yo no quiero ir a la guerra
para matar a mi hermano !

Para algunos, soy cobarde;
Otros me gritan ¡ "payaso"!
Me hablan de ideal y de patria
Y de deberes sagrados.
Debo ser muy necio, madre,
O no sé de lo que hablo...
Para mí eso de la guerra
Es algo que está muy claro:
Dolores, hambre, miseria,
La muerte por todos lados...
Y cuando todo termina,
La angustia de lo pasado.
Sufrir es cosa concreta:
¿por qué me hablan en abstracto?

Yo no puedo matar, madre.
A mi me han enseñado
Que somos hijos de Dios,
Que todos somos hermanos.
A un hijo de mi Padre,
¿cómo haré para matarlo?

El padre cura me ha dicho
Allá en su confesionario:
"matar es cosa muy mala,
más en guerra no es pecado"
y ¿cuál es la diferencia?
Le dije casi gritando.

¡"Lo mismo derramo sangre
y es la sangre de mi hermano!
Todas las madres son una,
Y todas están llorando...
Los hijos, todos en uno
Se mueren abandonados.
Ver esos hombres sangrantes
¿Le place al Buen Dios, acaso?
Podrá ser como usted dice,
Y matar no sea tan malo,
Pero, ¡por Dios se lo juro,
No he de matar a mi hermano!

"No es tu hermano, es tu enemigo",
me dijo un joven soldado.
Había sangre en sus pupilas,
Un gesto cruel en sus labios.
Y cuando vi esa violencia
De ojos desorbitados,
Esa mirada de odio,
Aquellos puños crispados...
Vi en aquel hombre una bestia,
Sentí el dolor del espanto.
¡Ser hombre es algo tan noble
y parecía tan bajo!
Un hombre no es menos hombre
Por que esté del otro bando.

Y además, confieso, madre
A veces me he preguntado:
¿Cómo saber la verdad?
¿Cuál será el equivocado?
¿Será más noble mi credo
por que maté a mi contrario?
Él es hombre, yo soy hombre
Podemos estar errados...
¿Por qué no buscamos juntos
en vez de buscar matarnos?
Él pisa la misma tierra
Que tú, madre, y yo, pisamos.
Él respira el mismo aire
Que nosotros respiramos.
¡No es enemigo, madre,
yo lo siento como hermano!
Y cuando él sienta lo mismo
La guerra habrá terminado,
Y en una paz de trigales
Nos daremos un abrazo.

Ya están golpeando la puerta.
Es a mí. Me están buscando.
Adiós, madre. Y no llores.
Tú comprendes porqué lo hago:
Antes que ser asesino
Prefiero ser condenado.
Y cuéntales al mundo, madre,
Que muero feliz, gritando:
"Me matan porque no quise
Disparar contra mi hermano".


Autor desconocido

diciembre 29, 2008

ESA TARDE — Adrián R. Lemmi

ESA TARDE

Mis ojos te miraron con dulzura
mis labios al besarte se inclinaron
y al ver en tu rostro la ternura
de mis ojos dos lágrimas rodaron.

Despertando devuelves aquel beso
que sellara sublime nuestro amor
compartido esa tarde apasionada
de la vida, de ilusiones y calor.

El sol que de repente se escondía
de cálida brisa de mirarte
en sueño de amor que sorprendía
lo bella que estabas esa tarde.

Adrián Raúl Lemmi

diciembre 22, 2008

TE ESTUVE ESPERANDO - María Ayala

    Te estuve esperando
    colgando soles en el techo
    para amortiguar mi frío.

    Te estuve esperando
    llorando con las campanas
    que tañían a lo lejos.

    Más nunca llegaste
    y cerré mi ventana
    pero el frío
    terminó congelándome.

    Y puse mutis a mi poesía
    para darle alas a los sueños
    y vida a las páginas en blanco
    de mi soledad sombría.

    Te estuve esperando
    como quien espera
    la luna llena
    en una noche oscura.

    Pero nunca llegaste
    y mi poesía…
    …se quedó muda.

22/12/2008 4:50

diciembre 21, 2008

ASTURIES - Pedro Garfias

ASTURIES

Asturies, patria querida,
Asturies, de mios amores
¡Ai, quién tuviera n' Asturies
en toes les ocasiones!


Tengo de subir al árbol,
tengo de coyer la flor
y da-yla a la mio morena,
que la ponga nel balcón.


Que la ponga nel balcón
que la dexe de poner,
tengo de subir al árbol
y la flor tengo coyer.



.

diciembre 19, 2008

POR SER COMO SON - Marcos Roca

POR SER COMO SON

Gracias,… por su amistad
y aunque ya no estarán
yo los voy a recordar
y en mi mente vivirán

Se que es feo despedirme
de los amigos que me hice
que supieron animarme
cuando estaba triste

Hoy quiero decirles: ¡Gracias!
por saber ayudarme
en varias circunstancias

Les regalo mi canción
que compuse para ustedes
con cariño…

Y ¡gracias por ser…
como son…!



Marcos Roca
11/03/1990

.

diciembre 15, 2008

VAMOS, AMÉMONOS… - Adrián Lemmi

  • VAMOS, AMÉMONOS…


    Ven a inaugurar conmigo un nuevo tiempo
    soleado, transparente, sin temores;
    y tu carita se llenará de asombro
    al encontrar la medida exacta…

    Cuando tu alma se quede quieta
    apenas un instante junto a mi corazón
    serenos y con sed de amar…

    Tú ensanchando tu horizonte
    yo, territorio sin labrar.

    Vivir la vida es un desafío
    nuestras almas se llenarán de asombro,
    de alegrías que nos desborde enteros
    cuando el camino nos marque su entorno.



Adrián Lemmi